(ಈ ಘಟನೆ ನಡೆದು ಸುಮಾರು ೬ ತಿಂಗಳ ಮೇಲಾಯ್ತು...)
ಆಗ ನಮ್ ಪುಟಾಣಿ ಮಾತಾಡೋಕೆ ಕಲಿತು ಒಂದು ೩-೪ ತಿಂಗಳಿರಬಹುದು...
ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಏನೇನೋ ಹೇಳ್ತಾ ಇರ್ತಾನೆ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದದ್ದು...
ಹೀಗೆ ಒಂದು ದಿನ, ಈ ಪುಟ್ಟ, " ಭೂಮಿ ಕಷ್ಟ ಆಗಿದೆ..." ಅಂದಂಗಾಯ್ತು...
ನಾನು ಇದನ್ನ ಕೇಳಿ ಶಾಕ್ ಆದೆ...ಸರಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿತಾ ಅನ್ನೋ ಅನುಮಾನ..."ಏನೋ ಅದು?" ಅಂದೆ...
ಮತ್ತೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ "...ಭೂಮಿ ಕಷ್ಟ ಆಗಿದೆ..." ಅಂದ..
’ಏನಪ್ಪ ಈ ಪಾಪು ಈ ವಯಸ್ಸಿಗೇ ಹಿಂಗೆಲ್ಲಾ ಮಾತಾಡ್ತಾನೆ’ ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡೆ...
ತಕ್ಷಣ ಅಕ್ಕನ್ನ ಕರೆದೆ..."ಲೇ...ಏನೇ ನಿನ್ ಮಗ ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಮಾತಾಡ್ತಾನೇ???" ಅಂದೆ...
ಅವಳು "ಏನಂದಾ?" ಅಂದ್ಲು...ನಾನು "ಏನೇನೋ ಹೇಳ್ತಾ ಇದಾನೆ, ನೀನೇ ಕೇಳು" ಅಂದೆ...
ಅವನು ಅಕ್ಕನ ಮುಂದೆ ಕೂಡ ಮೆಲ್ಲಗೆ "ಭೂಮಿ ಕಷ್ಟ ಆಗಿದೆಯೋ..." ಅಂದ...
ಅದಕ್ಕೆ ಅಕ್ಕ, "ಅಯ್ಯೋ, ಇದು ’ಗಾಳಿಪಟ’ ಚಿತ್ರದ ಹಾಡು...ಚಿತ್ರದ ಹಾಡು ಹೀಗಿದೆ...’ಆಕಾಶ ಇಷ್ಟೇ ಯಾಕಿದೆಯೋ...ಈ ಭೂಮಿ ಕಷ್ಟ ಆಗಿದೆಯೋ...’...ಅದಕ್ಕೆ ನೀನು ಎಫ್.ಎಂ. ರೇಡಿಯೋ ಕೇಳಬೇಕು ಅಂತ ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಹೇಳೋದು...ನೋಡು, ಈ ಪುಟಾಣಿನೇ ನಿನ್ನ ಮೀರಿಸ್ತಿದಾನೆ!" ಅಂದಾಗ ನಾನು ಸುಸ್ತು...ನನಗೆ ಎಫ್.ಎಂ. ರೇಡಿಯೋ ಕೇಳಬೇಕು ಅನಿಸಿದ್ದು ಆಗಲೇ!
--ಶ್ರೀ
ವಿಧ ವಿಧವಾದ ಕಡ್ಲೆ ಕಾಯಿ ವಿತರಿಸುವ ಏಕೈಕ ಬ್ಲಾಗ್ ತಾಣಕ್ಕೆ ಸ್ವಾಗತ... ಇಲ್ಲಿವರೆಗೂ ಬಂದಿದೀರ, ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡ್ಲೆ ಕಾಯಿ ತಿಂದು ಹೇಗಿದೆ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಹೋಗಿ...
Showing posts with label ಅನುಭವ ಕಥನ. Show all posts
Showing posts with label ಅನುಭವ ಕಥನ. Show all posts
Tuesday, October 28, 2008
Saturday, October 18, 2008
ಅಂಗೈಯಲ್ಲಿ ಅರಮನೆ
ಒಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ನೆಂಟರು ಒಬ್ಬರು ಬಂದಿದ್ದರು.
ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪುಟಾಣಿ ಇರುವುದರಿಂದ, ಅವನಿಗಾಗಿ ಓಂದು ಪುಟ್ಟ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ತಂದಿದ್ದರು. ’ಇದರಲ್ಲಿ ಸ್ವೀಟ್ ಇದೆ ತೊಗೋ ಪುಟ್ಟಾ’ ಅಂದರು. ಅವರು ಸ್ವೀಟ್ ಕೊಟ್ಟ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪುಟಾಣಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿದ್ದರಿಂದ, ನಾವು ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ತೆರೆಯದೇ ಹಾಗೆ ಎತ್ತಿಟ್ಟೆವು.
ಅವರು ಹೊರಟು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಾದ ನಂತರ, ಪುಟಾಣಿ ಸ್ವೀಟ್ ಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿದ. ನಾವು ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ತೆಗೆದು ನೋಡಿದಾಗ, ಅವರು ಇವನಿಗಾಗಿ ಕೇಕ್ ತಂದು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಪುಟಾಣಿ ಕೇಕ್ ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ನಾವು, ’ಅಯ್ಯೋ, ಇವರು ಮಗುವಿಗೆ ಕೇಕ್ ತಂದು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರಲ್ಲ, ಇವನು ತಿನ್ನಲ್ಲಾ’ ಎಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದೆವು ಹಾಗೂ ಎಂದಿನಂತೆ ಪುಟಾಣಿ ಕೇಕ್ ತಿನ್ನಲಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ.
ಇದಾಗಿ ಕೆಲವು ದಿನಗಳಾಯಿತು. ಆ ನೆಂಟರು ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದರು.
ಬಂದ ತಕ್ಷಣ, ನಮ್ಮ ಪುಟಾಣಿ, "ನೀವು ಅವತ್ತು ಕೇಕ್ ತಂದಿದ್ದಿರಿ, ಅದು ಸ್ವೀಟ್ ಅಲ್ಲ, ಕೇಕ್ ನಾನು ತಿನ್ನಲ್ಲ. ಮುಂದಿನ ಸರತಿ ಬಂದಾಗ ಸ್ವೀಟ್ ತನ್ನಿ" ಎಂದು ಆದೇಶ ನೀಡಬೇಕೆ!
ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ನಮಗೆ ನೆಂಟರ ಮುಂದೆ ಆದ ಸಂಕೋಚ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ...
--ಶ್ರೀ
ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪುಟಾಣಿ ಇರುವುದರಿಂದ, ಅವನಿಗಾಗಿ ಓಂದು ಪುಟ್ಟ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ತಂದಿದ್ದರು. ’ಇದರಲ್ಲಿ ಸ್ವೀಟ್ ಇದೆ ತೊಗೋ ಪುಟ್ಟಾ’ ಅಂದರು. ಅವರು ಸ್ವೀಟ್ ಕೊಟ್ಟ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪುಟಾಣಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿದ್ದರಿಂದ, ನಾವು ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ತೆರೆಯದೇ ಹಾಗೆ ಎತ್ತಿಟ್ಟೆವು.
ಅವರು ಹೊರಟು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಾದ ನಂತರ, ಪುಟಾಣಿ ಸ್ವೀಟ್ ಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿದ. ನಾವು ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ತೆಗೆದು ನೋಡಿದಾಗ, ಅವರು ಇವನಿಗಾಗಿ ಕೇಕ್ ತಂದು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಪುಟಾಣಿ ಕೇಕ್ ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ನಾವು, ’ಅಯ್ಯೋ, ಇವರು ಮಗುವಿಗೆ ಕೇಕ್ ತಂದು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರಲ್ಲ, ಇವನು ತಿನ್ನಲ್ಲಾ’ ಎಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದೆವು ಹಾಗೂ ಎಂದಿನಂತೆ ಪುಟಾಣಿ ಕೇಕ್ ತಿನ್ನಲಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ.
ಇದಾಗಿ ಕೆಲವು ದಿನಗಳಾಯಿತು. ಆ ನೆಂಟರು ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದರು.
ಬಂದ ತಕ್ಷಣ, ನಮ್ಮ ಪುಟಾಣಿ, "ನೀವು ಅವತ್ತು ಕೇಕ್ ತಂದಿದ್ದಿರಿ, ಅದು ಸ್ವೀಟ್ ಅಲ್ಲ, ಕೇಕ್ ನಾನು ತಿನ್ನಲ್ಲ. ಮುಂದಿನ ಸರತಿ ಬಂದಾಗ ಸ್ವೀಟ್ ತನ್ನಿ" ಎಂದು ಆದೇಶ ನೀಡಬೇಕೆ!
ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ನಮಗೆ ನೆಂಟರ ಮುಂದೆ ಆದ ಸಂಕೋಚ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ...
--ಶ್ರೀ
Labels:
ಅನುಭವ ಕಥನ,
ಮಕ್ಕಳ ಮನಸ್ಸು
Subscribe to:
Posts (Atom)